Historia Przemkowa
Teren późniejszego Przemkowa należał do księstwa głogowskiego i po śmierci księcia Konrada II w latach 1273/1274 przypadł jego najmłodszemu synowi, Przemkowi I (Primislausowi). Przed 1289 rokiem wzniósł on zamek w słowiańskiej osadzie targowej, którą przeniósł na prawo niemieckie. Prawdopodobnie dopiero po śmierci Przemka, który poległ w 1289 roku w bitwie pod Siewierzem, bracia zmarłego przemianowali tę osadę na jego pamiątkę na Przemków (Primkenau). Po raz pierwszy miejscowość pod tą nazwą wspomniano w dokumentach w 1305 roku. W 1387 roku poświadczone jest istnienie czterech cechów rzemieślniczych oraz prawo warzenia piwa dla 63 posesji (działek piwowarskich). W 1484 roku Przemków lokowano ponownie, tym razem na prawie magdeburskim.
Przemków był siedzibą dużego majątku ziemskiego (państwa stanowego), który najpóźniej w 1391 roku trafił w ręce rodu szlacheckiego Rechenberg. Ich linia osiadła w Sławie uzyskała w 1611 roku za sprawą Melchiora von Rechenberga czeski tytuł barona z przydomkiem „z Kliczkowa i Przemkowa” (von Klitschdorf und Primbkenau). W 1656 roku majątek przemkowski powiększono o sąsiednie dobra Piotrowice (Petersdorf)[1]. W latach 1737–1752 właścicielem Przemkowa i Piotrowic był hrabia Carl Albert von Roedern. W wyniku regulacji własnościowych dotyczących pałacu w Dobrej (Dobrau) między rodzinami von Roedern i Seherr-Thoß około 1750 roku, doszło ostatecznie w 1781 roku do zakupu Przemkowa wraz z przyległymi wsiami przez ród von Seherr-Thoß. W międzyczasie majątek przeszedł w ręce hrabiego Henryka IX Reussa[2], który po 1772 roku wzniósł w Przemkowie nową rezydencję. Hrabia Reuss zmarł w 1780 roku, a jego spadkobiercy sprzedali – jak wspomniano – Przemków w 1781 roku baronowi Karlowi Ferdinandowi Siegmundowi von Seherr-Thoß[3], który odsprzedał go już w 1791 roku. Nowym właścicielem został baron David Heinrich von Bibran und Modlau, wraz z którego śmiercią w 1828 roku ród ten wygasł w linii męskiej. Spadkobierczynią została jego najstarsza córka Wilhelmina († 1850), zamężna z Benediktem von Blockiem (baronem von Block-Bibran), który w 1853 roku sprzedał Przemków księciu Chrystianowi Augustowi ze Szlezwika-Holsztynu († 1869). Rodzina książęca wprowadziła się do rodowego pałacu w Przemkowie w 1869 roku. Książę wykupił od chłopów z Piotrowic duże, zwarte kompleksy leśne i wrzosowiska, aby organizować reprezentacyjne polowania na terenach między Przemkowem a Szprotawą. Rozbudował również i rozwinął miejscowy przemysł hutniczy. Jego wnuczka, Augusta Wiktoria, poślubiła w 1881 roku księcia Prus Wilhelma, późniejszego cesarza Wilhelma II. Szwagier niemieckiego cesarza, książę Ernest Günther († 1921), wzniósł w Przemkowie w latach 1894–1897 nowy pałac według projektu nadwornego architekta Ernesta von Ihne. W 1931 roku majątek Przemków przeszedł w drodze dziedziczenia na następcę tronu Prus, księcia Wilhelma z Oleśnicy (auf Oels), który został wywłaszczony w 1945 roku.
Już w 1742 roku, po I wojnie śląskiej, Przemków – podobnie jak niemal cały Śląsk – przypadł Prusom. W 1793 roku w miejsce osady winiarskiej utworzono tzw. gminę pałacową (Schlossgemeinde); w 1798 roku powstało Przedmieście Głogowskie (Glogauer Vorstadt), a w 1806 roku wzniesiono ratusz. Po nowym podziale administracyjnym Prus Przemków od 1815 roku należał do prowincji Śląsk, a od 1816 roku został włączony do powiatu szprotawskiego (Landkreis Sprottau). W 1874 roku utworzono obwód urzędowy Przemków (Amtsbezirk Primkenau), w skład którego wchodziły gminy wiejskie: Armadebrunn [Rudawica], Haselbach [Leszczyna], Karpfreiß [Karpie], Klein Gläsersdorf [Szklary Górne], Klein Heinzendorf [Jędrzychówek], Krampf [Krępa], Langen [Długie], Lauterbach, Neuvorwerk [Nowy Dwór], Petersdorf [Piotrowice], Primkenau [Przemków], Schloßgemeinde [Gmina pałacowa], Weißig [Wysoka] i Wolfersdorf [Wilczyn] oraz obszary dworskie: Armadebrunn, Bruch Primkenau, Schloß und Oberwald, Haselbach, Klein Gläsersdorf, Klein Heinzendorf, Krampf, Langen, Lauterbach, Neuvorwerk, Petersdorf, Primkenau, Forst, Weißig i Wolfersdorf[4]. W XIX wieku we wsiach wokół Przemkowa rozwinęło się wydobycie rudy darniowej na potrzeby odlewnictwa i hutnictwa żelaza. Początki temu przemysłowi dał baron von Seherr-Thoß, a następnie rozbudował go książę Szlezwika-Holsztynu, tworząc huty: Friedrich Christianshütte, Dorotheenhütte i Henriettenhütte.
15 sierpnia 1904 roku iskry z parowozu wywołały pożar lasu w Puszczy Przemkowskiej, w wyniku którego zniszczona została wieś Pogorzele (Neuvorwerk), a inne miejscowości uległy częściowym zniszczeniom.
W powojennym chaosie i w dobie szalejącej inflacji doszło w kwietniu 1919 roku (bunt 800 hutników) oraz 19 i 20 października 1923 roku do tzw. „demonstracji żywnościowych”. Głodujący robotnicy przeszukiwali gospodarstwa chłopskie w Klein Gläsersdorf i Petersdorf w poszukiwaniu jedzenia[5]. Burmistrza zmuszono, by stojąc na krześle, śpiewał Międzynarodówkę. Bunt robotników został ostatecznie stłumiony przez policję sprowadzoną z Głogowa przy użyciu brutalnych środków.
10 lutego 1945 roku Przemków został zdobyty przez wojska Armii Czerwonej[6]. W następstwie II wojny światowej miasto przypadło w 1945 roku Polsce i nadano mu nazwę Przemków. Ludność niemiecka – o ile nie uciekła wcześniej – została wysiedlona. Z powodu zniszczeń odniesionych pod koniec wojny Przemków początkowo utracił prawa miejskie. Po rozbudowie przemysłu metalowego w 1954 roku uzyskał status osiedla typu miejskiego, a w 1959 roku ponownie został podniesiony do rangi miasta[7].