Urodziny Cesarzowej

Na święto urodzin naszej Cesarzowej.

22 października nasza cesarzowa Augusta Wiktoria obchodzi swoje 32. urodziny. Jest ona córką księcia Szlezwika-Holsztynu-Sonderburga-Augustenburga Fryderyka oraz księżnej Adelajdy, z domu v. Hohenlohe-Langenburg. Para książęca mieszkała w czasie, gdy urodziła się nasza cesarzowa, na zamku Dłużek koło Lubska. Jest on opisywany przez turystów jako piękna, zielona oaza w szerokim, piaszczystym otoczeniu. Tam księżniczka Augusta Wiktoria spędziła pierwsze 5 lat swojego życia. Następnie rodzice, po sprzedaży Dłużka, przeprowadzili się do zamku Przemków na Dolnych Łużycach. Tam młoda księżniczka dorastała w pięknym wolnym, wiejskim otoczeniu na powabną pannę, ku radości swoich rodziców, którzy zapewnili jej najstaranniejsze wychowanie. Głębokie uczucie religijne było główną cechą planu, według którego ojciec i matka starali się kształtować duszę swojego dziecka. „Bez łaski Pana, całe nasze działanie jest daremne”, to było motto domu i w tej ufności Bogu dostojni rodzice przeprowadzili wychowanie swojej najstarszej córki, jak również pozostałych pięciorga dzieci. Nauki, języki, sztuki piękne, szczególnie muzyka, wypełniały lata nauki księżniczki, przy czym jej wykształcenie fizyczne rozwijało się najpiękniej we wspaniałej świeżości zdrowego wiejskiego powietrza. Tak oto księżniczka Augusta Wiktoria skończyła 21 lat, gdy nasz obecny cesarz, wówczas książę Wilhelm, który przyjął zaproszenie księcia Fryderyka na polowanie na głuszce, po raz pierwszy ujrzał ją w domu jej ojca. Gdy tam wyszła mu naprzeciw w pełnej młodzieńczej piękności i pełnej wdzięku życzliwości, zapewne od razu w jego sercu dojrzała decyzja, by poprowadzić ją jako małżonkę do domu. Po jego powrocie i odbytej naradzie z jego dostojnymi rodzicami, wkrótce nastąpiły starania o rękę księżniczki u ojca panny młodej. Zgoda została udzielona z radością, jednak poważny incydent, śmierć księcia Fryderyka, opóźniła publiczne ogłoszenie zaręczyn, które nastąpiło dopiero 2 czerwca 1879 r. [w tekście błąd daty, historycznie 1880]. Ktoś bliski rodzinie książęcej podaje następujący opis panny młodej: „To, co w pierwszej chwili do niej ujmuje, to swojski niemiecki element, który wyraża się w jej wyglądzie zewnętrznym, jak i w jej istocie. Słusznego wzrostu, pełna szlachetnej proporcji, z pięknie uformowanymi dłoniami i stopami, potrafi w swej postawie łączyć godność z wdziękiem. Owalna twarz z delikatnymi, błękitnymi oczami, uroczymi ustami z pięknymi zębami, z obfitością blond włosów, zyskuje i urzeka przy dłuższym patrzeniu coraz bardziej. Oczy, spuszczone, wydają się często w zadumie podążać za sprawami wewnętrznymi, tym wdzięczniejsze jest ich podniesienie, tym serdeczniejsze jej jasne promienne spojrzenie. Księżniczka mówi dobrze, wie dużo, a o tym, że potrafi dać nie tylko to, czego się nauczyła, ale własną duchowość, świadczy urok jej konwersacji.” To, co obiecała panna młoda, małżonka, cesarzowa dotrzymała w obfitej mierze. Cesarz Wilhelm II stał się szczęśliwym ojcem rodziny. Sześciu wspaniałych chłopców bawi się wokół dostojnej pary rodzicielskiej, która we wzajemnej miłości i wierności znajduje swoje najwyższe szczęście. Nasza miłościwa cesarzowa jest jednak nie tylko dla swoich dzieci najlepszą i najwierniejszą obowiązkowi matką, jest ona także matką narodu w pełnym tego słowa znaczeniu. Wszędzie, dokąd przybywa, sprawia radość poprzez swój „słonecznie przyjazny temperament” i pozostawia niezatarte wspomnienie u dorosłych i dzieci. Niezwykle liczne zakłady dobroczynne, którym zapewnia najlepsze wsparcie poprzez swoją protekcję i czynne zaangażowanie, świętują wraz z całym krajem pełne wdzięczności i pełne gorących błogosławieństw urodziny naszej dostojnej cesarzowej.