Książę Fryderyk

Książę Fryderyk ze Szlezwika-Holsztynu-Sonderburga-Augustenburga, były pretendent do tronu Księstw, zmarł 14. stycznia 1880 r., rano o godzinie 7, w Wiesbaden nagle na atak serca, po tym jak zaledwie dwa dni wcześniej przybył tam ze swego zamku w Przemkowie. Zmarły urodził się jako najstarszy syn księcia Szlezwika-Holsztynu Krystiana 6 lipca 1829 r. w zamku Augustenburg na wyspie Alsen. Wiosną 1848 r. miał wraz ze swoim młodszym bratem Krystianem udać się na uniwersytet, gdy nadeszła wieść o powstaniu w Szlezwiku-Holsztynie, 24 marca. Obaj bracia wstąpili do armii szlezwicko-holsztyńskiej, Fryderyk uczestniczył w wojnie trzyletniej przeciwko Danii jako oficer w sztabie generalnym. Po restauracji panowania duńskiego cała rodzina augustenburska została wygnana z kraju. Książę studiował, a następnie wstąpił do armii pruskiej, którą opuścił w 1856 r. jako major à la suite 1. Pułku Gwardii. Od 11 września tego samego roku, zaślubiony z księżniczką Adelajdą von Hohenlohe-Langenburg, żył w wycofaniu w swoim majątku Dłużek na Dolnych Łużycach, z którego tylko raz wystąpił publicznie, aby poprzez pismo skierowane do króla Danii Fryderyka VII z 15 stycznia 1859 r. zachować swoje roszczenia spadkowe. Po śmierci króla ogłosił w proklamacji z 16 listopada 1863 r., że po zrzeczeniu się jego ojca, jako najbliższy uprawniony spadkobierca obejmuje rządy w księstwach Szlezwik-Holsztyn i przyjął imię Fryderyk VIII. W księstwach duża część ludności opowiedziała się za nim, uznała go także pewna liczba książąt niemieckich. Na wielkim zgromadzeniu ludowym w Elmshorn 27 grudnia został formalnie proklamowany księciem. Wojenne wydarzenia następnego roku, które po opuszczeniu Szlezwika-Holsztynu przez wojska egzekucyjne Związku Niemieckiego (7 grudnia 1864 r.) oddały pod wspólne posiadanie Austrii i Prus księstwa nadłabskie, są współczesnym jeszcze w świeżej pamięci. Warunki, pod którymi Prusy chciały zezwolić na utworzenie samodzielnego Szlezwika-Holsztynu, książę odrzucił. Doszło do tego, że gubernator von Manteuffel groził mu aresztowaniem na wypadek, gdyby ponownie postawił stopę w Szlezwiku. Po wybuchu wojny w 1866 r. i wkroczeniu Prusaków do Holsztynu, książę udał się wraz z austriackim namiestnikiem, generałem von Gablenz, przez Łabę do Hamburga. Wojna rozstrzygnęła o losie Szlezwika-Holsztynu, który na mocy pokoju praskiego przypadł Prusom. Formalny protest, który książę złożył, przebrzmiał nieusłyszany. Żył od tego czasu jako osoba prywatna w swoim zamku w Przemkowie lub w Gocie. W ostatnich latach ułożył sobie lepsze stosunki z dworem pruskim. Przeżyli go małżonka, jeden syn i cztery córki. Historia będzie musiała, przy całym uznaniu dobrych cech zmarłego, wydać wyrok, że nie potrafił on uchwycić właściwego momentu.