Księżna Szlezwika-Holsztynu Adelajda

Księżna Szlezwika-Holsztynu Adelajda, do której łoża śmierci pospieszyła jej najstarsza córka, niemiecka cesarzowa, u boku swego małżonka, zmarła w czwartek przed południem o godzinie 11:15 po niezwykle niespokojnie przebytej nocy, bez walki ze śmiercią, w obecności swoich córek: księżnej Fryderykowej Leopoldowej Pruskiej, księżnej Fryderykowej Ferdynandowej ze Szlezwika-Holsztynu oraz jeszcze niezamężnej księżniczki Teodory. O godzinie 3 po południu superintendent Delies, który od 24 lat jest duszpasterzem rodziny książęcej, pobłogosławił zwłoki w obecności członków rodziny zgromadzonych przy łożu śmierci oraz książęcej służby. Para cesarska przybyła do domu żałoby dopiero około godziny 6 i pozostała tam do późnego wieczora. W piątek odbyła się ponowna uroczystość żałobna w obecności cesarza i cesarzowej, króla i królowej Saksonii, wszystkich przebywających w Dreźnie osobistości książęcych, korpusu dyplomatycznego i ministrów. Po zakończeniu uroczystości cesarz i cesarzowa udali się w towarzystwie króla i królowej Saksonii na dworzec główny i wyruszyli około godziny 6:30 pociągiem specjalnym w podróż powrotną do Berlina. Zwłoki księżnej zostały przewiezione w nocy z piątku na sobotę do Przemkowa, gdzie pochówek odbędzie się w niedzielę o godzinie 1 po południu. Księżna Adelajda, urodzona jako księżniczka von Hohenlohe-Langenburg, młodsza siostra namiestnika krajów Rzeszy, urodziła się 20 lipca 1835 r. w Langenburgu (Wirtembergia) i poślubiła 11 września 1856 r. ówczesnego następcę tronu Fryderyka ze Szlezwika-Holsztynu-Sonderburga-Augustenburga. Pierwsze lata ich bardzo szczęśliwego małżeństwa księżna spędziła u boku swego małżonka w spokojnym zamku Dłużek na Dolnych Łużycach (powiat żarski). Tamtejszy zamek Fryderyk odziedziczył, po tym jak jego ojciec, książę Krystian, zrezygnował dla siebie osobiście z tronu w księstwach nadłabskich i przeniósł się do śląskiego miasteczka Przemków (pow. szprotawski). W Dłużku urodziła się książęcej parze również 22 października 1858 r. księżniczka Augusta Wiktoria, obecna niemiecka cesarzowa. Książę i księżna pruska (cesarz Wilhelm I i cesarzowa Augusta) trzymali księżniczkę do chrztu. Gdy w roku 1866 nadzieje księcia Fryderyka na objęcie rządów w odziedziczonym kraju Szlezwik-Holsztyn legły w gruzach i gdy w lipcu owego roku musiał on ponownie opuścić Kilonię i kraje nadłabskie, księżna towarzyszyła mu do Gothy, gdzie w bardzo skromnych warunkach poświęciła się nauczaniu i wychowaniu dzieci. Po śmierci ojca, księcia Krystiana, nastąpiły przenosiny do Przemkowa. Tam, gdzie jej syn książę Ernest Günther rezyduje w ojcowskim zamku i gdzie księżna znajdzie swoje miejsce wiecznego spoczynku, cieszy się ona najwyższym szacunkiem. Była ona, jak słychać z jej otoczenia, dla swych dorastających córek pierwszą diakonisą [opiekunką], która własną ręką i bez snu, właśnie przy najcięższych i najbardziej bolesnych ranach, pielęgnowała i opatrywała. Po śmierci małżonka (1880) księżna wiernie wypełniała trudne zadanie zastąpienia swoim dzieciom ojca. Dane jej było przeżyć to, co dla matki jest powodem do największej dumy: zobaczyć swoją córkę na niemieckim tronie cesarskim. Od 1887 roku księżna mieszkała w Dreźnie, gdzie w części miasta ciągnącej się ku wzgórzom Räcknitz zamieszkiwała willę wraz z księżniczką Teodorą i dwiema damami dworu, żyjąc w przytulnym spokoju, towarzyskich radościach i artystycznych doznaniach.