Wiadomość z dnia 25.01.1900 | Sekrety Przemkowa

Zmarła matka niemieckiej cesarzowej. (Telegram gazety „Neue Freie Presse”) Drezno, 25 styczeń. Owdowiała księżna żona Fryderyka, księcia Szlezwiku Holsztyna Sonderburga Augustenburga, z domu Adelajda księżna Hohenlohe Langenburg, matka niemieckiej cesarzowej, zmarła dzisiaj w południe w wieku 65 lat. Adelajda, księżna Szlezwiku Holsztyna była córką Ernesta, księcia Hohenlohe Langenburg, z tego małżeństwa z Teodorą, księżną Langenburg, której matka w drugim małżeństwie wyszła za mąż za księcia Kentu i która przez to była przyrodnią siostrą królowej angielskiej Wiktorii. Księżna Adelajda urodziła się 20-go lipca 1835 roku w Langenburgu, jako młodsza siostra obecnego namiestnika kraju Rzeszy Niemieckiej. W dniu 11-go września 1856 roku wyszła za mąż za następcę tronu książęcego Fryderyka, księcia Szlezwiku Holsztyna Sonderburga Augustenburga. Pierwsze lata swojego nader szczęśliwego małżeństwa księżna przeżyła w należącym do jej małżonka zamku Dłużek w powiecie Żarskim. Prosty dom pański leży pośrodku pięknego parku, otoczony wspaniałymi, prastarymi dębami. Książęcej parze urodziła się tam w dniu 22 października 1858 roku córka, księżna Augusta Wiktoria. W Dłużku ujrzeli jeszcze światło dzienne Karolina Matylda (25-go stycznia 1862 roku), od 1885 roku zamężna z Fryderykiem Ferdynandem, księciem Szlezwiku Holsztyna Glücksburga i książę Ernest Günther (11-go sierpnia 1863 roku). Po nich w Kilonii urodziła się w dniu 8-go kwietnia 1866 roku Luiza Zofia, od 1889 roku zamężna z Fryderykiem Leopoldem, księciem Prus i w Przemkowie w dniu 3-go lipca 1874 roku księżna Teodora Adelajda. Nadzieje, z którymi książę Fryderyk w listopadzie 1863 roku dochodził swych praw, jako książę Szlezwiku Holsztyna, po czym wkroczył wśród okrzyków radości ludności w dniu 30-go grudnia tego samego roku do Kilonii, zostały już po krótkim czasie zniszczone. W lipcu 1866 roku książę opuścił znów księstwa Łaby i przejściowo zamieszkał ze swoimi najbliższymi w Gotha. Po śmierci swojego ojca w dniu 11 marca 1869 roku, książę został właścicielem jego, położonej na Śląsku posiadłości ziemskiej Przemkowa. Przeprowadził się on tam teraz ze swoją rodziną. Gdy w 1870 roku wybuchła wielka zawierucha wojenna, w Przemkowie było spokojnie. Książę Fryderyk zapominając swój cały, osobisty żal, w całym swym entuzjazmie dla niemieckiej ojczyzny, dołączył do sztabu następcy tronu Prus, żeby wziąć udział w wojnie przeciwko Francji. W marcu 1872 roku wrócił on z powrotem do swoich bliskich. Wkrótce potem, podczas pobytu w Baden Baden, Wilhelm, książę Prus, spotkał się z książęcymi dziećmi, jak już raz przedtem w Reinhardtsbrunn, jednak nikt wówczas jeszcze nie wiedział, że wzbudzi to w nim szczególny sentyment do księżnej Augusty Wiktorii. Gdy później książę posiadł już radosną pewność, że jego najstarsza córka połączona będzie wewnętrznym związkiem serc z zawsze szczególnie mu drogim księciem Wilhelmem, wówczas przez ciężką chorobę stał się pastwą śmierci. Zmarł w dniu 14 stycznia 1880 roku w Wiesbaden, gdzie leczył się ze swojej nerwicy serca, z dala od swoich bliskich. Od 1887 roku księżna Adelajda żyła w Dreźnie, gdzie zamieszkiwała willę w dzielnicy miasta ciągnącej się do wzniesień Räcknitz. Księżna żyła tam pełna szacunku dla przeszłości, nie odgradzając się jednak od życia. Ciągle jeszcze umiała rozumieć się z młodymi, i była dla jedynej, na koniec przebywającej u niej córki, księżnej Teodory, zawsze mentalnie zajmującą towarzyszką i dla swoich, oddanych jej z entuzjastyczną miłością dam dworu: Stefanii Cerrini di Monte Varchi i Idy baronowej Röder von Diersburg naprawdę matczyną przyjaciółką. Towarzyskie radości i artystyczne przyjemności przerywały spokojne dni w domu księżnej wdowy. W salach koncertowych Drezna była gorliwym gościem. Była także entuzjastyczną miłośniczką przyrody. I nadto: Berlin był blisko, Berlin, gdzie siedmioro potomków cesarskich wypełniało zamek Hohenzollernów głośnymi okrzykami radości, gdy w odwiedziny przybywała „babcia z Drezna”.

📜

Źródło historyczne

Gazeta "Neue Freie Presse” (Abendblatt), nr 12723, z dnia 25 stycznia 1900 roku.