Wiadomość z dnia 20.09.1888 | Sekrety Przemkowa

Na zamku Przemków na Dolnych Łużycach zostaną poczynione usilne przygotowania na przyjęcie cesarzowej i jej pięcioro książąt, którzy będą tam oczekiwani w przeciągu następnego tygodnia. W tym zamku ta pierwsza kobieta Rzeszy, jak wiadomo, spędziła swoje młodzieńcze lata. Miasto Przemków, położone w okręgu regencyjnym Legnicy, w powiecie Szprotawa, liczy około 2000 mieszkańców. Zostało założone przed 600 laty przez śląskiego księcia Przemysła I, którego zwano krótko „Przemko”. Był on wnukiem księcia Henryka II Pobożnego, tego bohaterskiego księcia, który poświęcił swoje życie 9 kwietnia 1241 roku w okropnej bitwie przeciwko azjatyckim barbarzyńcom, Mongołom. Książę Przemysł, założyciel Przemkowa, do którego sprowadził on niemieckich osadników z Turyngii rządził w latach 1273 1289. Poległ w bitwie pod Siewierzem w lutym 1289 roku. Od tego czasu posiadłość Przemkowa często zmieniała właścicieli. We wrześniu 1853 roku książę Szlezwika Holsztynu Krystian August, dziadek niemieckiej cesarzowej, nabył tą posiadłość i scalił ją powoli na 54 500 morgach. Po jego śmierci ojcowski spadek przejął książę Fryderyk „Augustenburg”. Odkąd pokłonił się on nieuchronnemu losowi w 1866 roku, żył on jako osoba prywatna w Gotha i po sprzedaży Dłużka w 1869 roku przesiedlił się do Przemkowa. W wojnie francuskiej uczestniczył w sztabie naszego następcy tronu. Gdy zrozumiał, że właściwe wykorzystanie tak wielkiego majątku ziemskiego, jak posiadłość Przemkowa, jest możliwe tylko w połączeniu z przemysłem, wybudował fabrykę krochmalu na Młynowie i powiększył hutę Henryki. Od śmierci księcia Fryderyka (14 luty 1880 rok) właścicielem Przemkowa jest brat cesarzowej, książę Ernest Günther (urodzony 11 sierpnia 1863 roku). Jest on rotmistrzem w gwardii huzarów i à la suite drugiego, śląskiego pułku dragonów nr 8. Matka cesarzowej, księżna Adelajda, która swoją siedzibę ma w Dreźnie, przybyła właśnie ze swoimi córkami na śląskie dobra rodzinne.

📜

Źródło historyczne

Gazeta "Berliner Börsen-Zeitung”, nr 442, z dnia 20 września 1888 roku.